Ένα, δύο, τρία... χιλιάδες Μέγαρα!

Ο Ουαλός θεωρητικός της τέχνης Raymond Williams, το 1961 αναφερόμενος στη σχέση του κράτους με τον πολιτισμό έκανε ένα διαχωρισμό ανάμεσα στην «ορθή» (proper) πολιτιστική πολιτική και την πολιτιστική πολιτική ως «επίδειξη» (display). Συγκεκριμένα όσον αφορά την «επιδεικτική» στάση της πολιτείας απέναντι στον πολιτισμό ο Williams σημειώνει ότι αυτή χωρίζεται σε δύο υποκατηγορίες. Η πρώτη αφορά πρακτικές που έχουν ως στόχο την «εθνική ανάταση» (national aggrandizement) και συχνά συνοδεύονται από επίθετα όπως «μεγαλειώδες», «λαμπρό», «μεγαλοπρεπές», «επιφανές» κ.ά. Η δεύτερη έχει να κάνει με μια «οικονομική υπεραπλούστευση» (economic reductionism) η οποία εμφανίζεται σε επιχειρηματικές προτάσεις οι οποίες αναφέρονται όλο και συχνότερα σε μια δήθεν εκλογίκευση των δημόσιων επενδύσεων για τον πολιτισμό, προτάσσοντας συχνά ως επιχείρημα την επίδραση που θα έχουν στην οικονομική ανάπτυξη ενός κράτους επενδύσεις τέτοιου βεληνεκούς, ξεχνώντας (;) όμως να αναφέρουν τη ασφυκτική εξάρτηση τους από στενούς επιχειρηματικούς κύκλους. Αξίζει να αναφέρομε ότι σήμερα καμία από αυτές τις πρακτικές δεν αναγνωρίζεται ως πρέπουσα αφού διαστρεβλώνουν, αντί να ενισχύουν τον ορθό – ή ιδεατό – ρόλο της πολιτείας στην πολιτιστική αρένα, ο οποίος θα πρέπει να αφορά την υποστήριξη των δημοκρατικών διαδικασιών στην τέχνη, την κουλτούρα και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας.Αυτά το 1961 στην Αγγλία… Εμείς εδώ όμως, «εις γην εναλίαν Κύπρον» έχουμε αποδείξει προ πολλού ότι ουδέποτε χρειαστήκαμε τους «ξένους» να μας υποδείξουν τι πρέπει να κάνουμε, τι ξέρουν αυτοί άλλωστε… Το έχουμε αποδείξει αδιαφορώντας παντελώς για την Έκθεση εμπειρογνωμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης που ετοιμάστηκε στα πλαίσια του προγράμματος αξιολόγησης εθνικών πολιτιστικών πολιτικών στο οποίο (οικειοθελώς) συμμετείχε η Κύπρος, η οποία ακριβώς μας συμβούλευε να αφήσουμε την μεγαλομανία και να ασχοληθούμε με πιο πρακτικά και ουσιώδη ζητήματα του πολιτισμού όπως η ενίσχυση της εγχώριας πολιτιστικής παραγωγής, η ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ κοινού και καλλιτεχνών και η καταπολέμηση του ελιτισμού που πολλές φορές μας χαρακτηρίζει. Εμείς όμως προχωράμε προς την δόξα μονάχοι… Ας φτιάξουμε λοιπόν το Μέγαρο και ας ευελπιστούμε ότι αυτή τη φορά θα έρθει και ο παίδαρος…Μιχάλης Καρακατσάνης

Ο πολιτισμός μιας χώρας δεν χωράει σε μέγαρα...

Ασφαλώς και Θα ήταν καλύτερα να είχαμε ασχοληθεί δημόσια ενωρίτερα με το έργο του Μεγάρου Πολιτισμού , να είχαμε προκαλέσει πιο έγκαιρα μια ανοικτή συζήτηση, γιατί προβληματισμοί και επιφυλάξεις υπήρχαν εδώ και πολύ καιρό, όχι μόνο ανάμεσα σε ανθρώπους του πολιτισμού αλλά και σε κρατικούς φορείς, βουλευτές, κόμματα κ’ άλλους। Λίγο όμως μια προνομιακή υποστήριξη που το έργο έδειχνε ν’ απολαμβάνει, λίγο η δυσκολία ν΄ασκηθεί δημόσια κριτική στον μικρό μας τόπο και αρκετά η ελπίδα ότι μια νέα περίοδος για τα πολιτιστικά πράματα του τόπου θα άρχιζε με την αλλαγή της κυβέρνησης, οδήγησε στη σημερινή κατάσταση।Βεβαίως και θα ήταν καλύτερα να μην είχε προχωρήσει η διαδικασία του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού και η εκπόνηση των σχεδίων। Όμως δεν είναι το πρώτο έργο ούτε στην Κύπρο, ούτε στο εξωτερικό που έστω και καθυστερημένα,ακυρώνεται αλλάζει ή και διαφοροποιείται έτσι, ώστε να συναντήσει τις πραγματικές ανάγκες ενός τόπου।Σημασία έχει ν΄αντιληφθούν όλοι την πραγματική ανησυχία μας για ένα έργο που τίποτα και κανένας δεν δικαιολογεί την κλίμακα, τον όγκο και το κόστος του τόσο στην ανέγερση όσο και στη συντήρηση, διαχείριση και βιωσιμότητα του। Ένα έργο που θα κοστίσει πολλαπλάσια από ότι το Κρατικό θέατρο, θα έχει ετήσια κρατική επιβάρυνση εκατομμυρίων, για να προσθέσει στο πολιτιστικό τοπίο της πρωτεύουσας χώρους διοργάνωσης εκδηλώσεων, όσο σημαντικές και να είναι αυτές, όσο εξαιρετικών προδιαγραφών, είναι πολύ φυσικό να προκαλεί προβληματισμό, ενίοτε και οργή αφού για χρόνια εκκρεμούν τόσα πολλά και σοβαρά έργα υποδομής, ενέργειες και δράσεις πολιτιστικές, μια σφαιρική αναθεώρηση εν τέλει της πολιτιστικής μας πολιτικής।Είναι άξιον απορίας γιατί η πολιτεία να ενισχύει ένα έργο με τεράστια για τα κυπριακά δεδομένα κονδύλια, παρά τα αναμφίβολα σημαντικά ευρωπαϊκά κονδύλια, τη στιγμή που μια μεγάλη σειρά από έργα ουσιαστικής πολιτιστικής υποδομής χρόνια περιμένουν για να πραγματοποιηθούν। Όταν τα μουσεία αυτής της χώρας λόγω έλλειψης κονδυλίων χρήζουν άμεσης αναβάθμισης και η επίσκεψη στο Δημοτικό θέατρο της Πάφου σε γεμίζει ντροπή, όταν τα έργα Κυπρίων ζωγράφων βρίσκονται στοιβαγμένα σε αποθήκες και όλα αυτά γιατί τα κονδύλια και οι προϋπολογισμοί του κράτους δεν αρκούν , ναι έχουμε πιστεύω κάθε δικαίωμα έστω καθυστερημένα, να εκφράζουμε επιφυλάξεις για την απορρόφηση από τον κρατικό προϋπολογισμό τέτοιων γιγαντιαίων κονδυλίων।Τέτοια γιγαντιαία κονδύλια αντί για την ανέγερση και μόνο ενός Μεγάρου θα μπορούσαν ενδεχομένως να διατεθούν για ένα Πολιτιστικό Πάρκο στο κέντρο της πρωτεύουσας με Κρατική βιβλιοθήκη, Πινακοθήκη, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και τόσα άλλα। Σ΄ένα τέτοιο πολιτιστικό τοπίο και μία και δύο αίθουσες εκδηλώσεων υψηλών προδιαγραφών θα μπορούσαν να δημιουργηθούν χωρίς να προκαλούν με την έλλειψη του μέτρου।Ας επαναδιατυπωθεί λοιπόν αυτό το έργο, χρησιμοποιώντας τους τεράστιους οικονομικούς του πόρους για να εντάξει σ΄αυτό έργα πραγματικής και αναγκαίας υποδομής।Ο πολιτισμός δεν χρειάζεται πολυτέλεια, αντίθετα έχει ανάγκη το μέτρο και τη σεμνότητα για να αναδειχθεί। Δεν είναι οι χλιδάτες αίθουσες και τα θεάματα υψηλού κόστους που ανεβάζουν το πολιτιστικό επίπεδο μιας χώρας। Μια σύγχρονη πολιτιστική πολιτική δημιουργεί πολλές μικρότερες εστίες δημιουργίας, υποδομές για ανάπτυξη και δημιουργία έργου αλλά και τις προϋποθέσεις διευκόλυνσης της πρόσβασης του θεατή στους πολιτιστικούς χώρους।Τα υπερβολικά, τα πολυτελή και πολύπλοκα κτίσματα μόνο δέος προκαλούν στον απλό θεατή/ πολίτη, κρατώντας τον δυστυχώς έξω από αυτά।Γεωργία ΝτέτσερΑπρίλιος 21, 2008

«ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ»

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 17 Απριλίου 2008, στο Κέντρο Τεχνών του Ιδρύματος «Πανίκος Μαυρέλλης», στη Λεμεσό, μια πρώτη ανοικτή συγκέντρωση ατόμων των γραμμάτων, των τεχνών και εκπροσώπων πολιτιστικών φορέων, για συζήτηση της σκοπούμενης ανέγερσης Μεγάρου Πολιτισμού, την οποία προωθεί το λεγόμενο «Ίδρυμα Κυπριακού Πολιτισμού».
Κατά τη συγκέντρωση καθολική υπήρξε η διαπίστωση ότι η ανέγερση ενός τέτοιου μεγαλεπήβολου Μεγάρου με προϋπολογιζόμενο κόστος ύψους, τουλάχιστον 100 εκατομμυρίων ευρώ ΔΕΝ πρέπει να αποτελεί και δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή την άμεση και αναγκαία προτεραιότητα για συμπλήρωση ή αναβάθμιση της, ελλιπέστατης βασικής πολιτιστικής υποδομής της χώρας μας, (που σύμφωνα και με πρόσφατη ευρωπαϊκή έρευνα προκύπτει ότι η Κύπρος είναι προτελευταία πριν από την Ελλάδα σε έργα πολιτισμού)।
Τα επιχειρήματα των εκπροσώπων του Ιδρύματος καθώς και κάποιων υποστηρικτών του μεγαλεπήβολου πλην όμως αμφίβολης αναγκαιότητας, αυτού εγχειρήματος ουδόλως πείθουν για την άμεση ανάγκη ανέγερσης ενός τέτοιου τεράστιου έργου, παρά μόνον ίσως για σκοπούς φιλοξενίας της τελετής έναρξης και των εκδηλώσεων στη διάρκεια της εξάμηνης προεδρίας της Ε.Ε. από την Κύπρο κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012 (όπως και επίσημα, ομολόγησε και ο Γενικός Διευθυντής του Ιδρύματος σε πρόσφατη συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών).
Αντίθετα, είναι πλέον του βέβαιου ότι το κράτος (πέραν της συμμετοχής του κατά 20% στο κόστος ανέγερσής του) θα κληθεί, αργά ή γρήγορα, να αναλάβει επιπρόσθετα (και μόνιμα) και τα δυσβάστακτα τεράστια έξοδα καθημερινής διαχείρισής και λειτουργίας του.
Τυχόν υλοποίηση της ανέγερσης και λειτουργίας του Μεγάρου θα οδηγήσει μετά πάσης βεβαιότητας προς συντήρηση του, στην διοχέτευση του συνόλου πιθανόν των κονδυλίων για την πολιτισμική ανάπτυξη και δημιουργία του τόπου μας. Κι αυτό για ένα, μοναδικό και αμφίβολης προτεραιότητας έργο για το οποίο, σημειωτέον, πραγματοποιείται χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε μελέτη βιωσιμότητας μέσα μάλιστα σε συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας και στο οποίο οι κύπριοι δημιουργοί θα αδυνατούν να λειτουργούν.
Οι υπόλοιπες ανάγκες για ισομερή και δίκαιη υλοποίηση πολιτιστικών υποδομών σε όλες της τέχνες και σε όλη την Κύπρο για προγραμματισμένη συμπλήρωση των απαραίτητων Στεγών Πολιτισμού του τόπου θα πληγεί ανεπανόρθωτα. ( Π.χ. Αρχαιολογικά Μουσεία Κύπρου, Λεμεσού και Πάφου, Θεατρικό Μουσείο Κύπρου, Κρατική Πινακοθήκη, Θεατρική Στέγη ΘΟΚ, Στέγαση Κρατικής Ορχήστρας, Παττίχειο Θέατρο Λεμεσό, Θεατρική Αίθουσα στην Πάφο και Λάρνακα, Αίθουσα Σατιρικού Θεάτρου,Πολιτιστική Στέγη στην Ελεύθερη Αμμόχωστο , Στέγες Πολιτισμού στην ύπαιθρο και δεκάδες άλλα). Δυστυχώς η ιστορία θυμίζει την γνωστή παροιμία «φαΐ δεν είχαμε»...)

Η συγκέντρωση, με δεδομένη την πλατιά υποστήριξη που έχει ήδη εκδηλωθεί για πρωτοβουλία αντίδρασης στην σκοπούμενη ανέγερση Μεγάρου, αποφάσισε τη σύγκληση παγκύπριας ανοικτής συγκέντρωσης που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Τετάρτη 23/04/2008 και ώρα 7 μ.μ. στη Δημοσιογραφική Εστία της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, Λεωφόρος ΡΙΚ 12 Αγλαντζιά, για ενημέρωση, ανταλλαγή απόψεων, προβληματισμό και λήψη αποφάσεων σχετικά με το υπό κατασκευή Μέγαρο Πολιτισμού.

Για επικοινωνία και εκδήλωση υποστήριξης των σκοπών της Πρωτοβουλίας οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν :

Ηλεκτρονική διεύθυνση : p.p.politismou@gmail.com

Σελίδα στο Διαδίκτυο : http://www.pppolitismou.blogspot.com/


Από την Προσωρινή Επιτροπή
Λεμεσός, 19/04/2008

Λεμεσός, γεύσεις από άλλες εποχές

Λεμεσός, γεύσεις από άλλες εποχές

Στους Νίκο Ζάμπογλου και Μάριο Τόκα τους αυθεντικούς και αθεράπευτα λεμεσιανούς

Λεμεσός αγαπημένη!
Στα καλοκαιρινά σου δειλινά οι μνήμες σου πληγώνουν.
Οι δυο «τρελοί» σου αγκαλιάζονται και παίζουν σαν τα μικρά παιδιά
σβήνοντας έτσι τους μύθους στη διαφυλετική την έχθρα.
Εκείνων και δική μας.
Ούτω πως μέσα στις αντιφάσεις και τους μύθους
βιώνει και βιώνεται τούτη η πόλη
η τρελή και άναρχη, μα πάντοτε ωραία!

Τον παρεπιδημούντα και «ενοχλούντα» ποιητή
εις Ίδρυμα απηλλάγησαν «εν ειρήνη» για να ψοφήσει.
Όμως , ο αυτόχθων μέτοικος δικός σου ποιητής
-υπερβαλλόντως όντως- εν βρασμώ ψυχής σε φιλοφρόνησε
ως «πόλη των χυδαίων» μα «και των αστόχαστων» την πόλη.

Μυστηριώδεις μάγισσες της Συκαμινιάς και της Πλατείας της Κουνναπιάς
μες τα βαθειά μεσάνυχτα καταμεσής του δρόμου
γυμνές τρομοκρατούν μειράκια και αφελείς κυράδες .

Μες τα σοκάκια του Ζιγκ-Ζάγκ και των Κεσογλουδιών
Νέοι την παρθενιά τους ακουμπούν,
σε πόρνες πρώην δούλες των καθώς πρέπει Οίκων σου.
Μητέρες μπάσταρδων παιδιών
των κραταιών και των σεβάσμιων αφεντάδων.

Και οι πανθομολογουμένως όμορφες κόρες της πόλης;
Δέσποινες αυτές νύμφες παρθένες ακριβές μες τα χρυσά τους κάστρα!
Φαντασιώνοντας μόνο να μπορούν.
Πρέπει να περιμένουν…
Σε αγνό αιδοιακό κουτί
και ζώνες παρθενίας η ηθική τους διπλοκλειδωμένη
Σε «καθώς πρέπει κοινωνία» που μονόδρομα οδεύει.

Μιαν απ αυτές ρωτεύτηκε
κι ο ερωτύλος διεθνής και περιβόητος έμπορος του θανάτου
που εδώ τα πρώτα και δοξασμένα έκανε βήματα του.
Μα της «ηθικής» το μένος σου τον έκανε να φύγει νύκτωρ επί τροχάδην!

Αριστοκράτισσες κυρές
φέρνανε απ τα Παρίσια μουσελίνες λαμπερές
κι απ’ τα κεφάλια των ανδρών εφύγανε τα φέσια.
Έβαλαν ψάθινα καπέλα αγγλικά.
Έτσι να μοιάζουνε –σχεδόν- στους άγγλους τους φλεγματικούς και νέους τους αφεντάδες.

Με άμαξα λαντό του τύπου «Βικτωρούδα»
στους δρόμους σου επεριδιάβαζε η περίτρανη περικαλλής Κυρία
δεικνύοντας με στόμφο τα αραχνοΰφαντα ψωνίσματα
που πρώτη έφερε αυτή απ τα Παρίσια.
Μακρυμάνικα. Μεταξωτά.
Να κρύβουνε τα τρυπημένα των παθών της χέρια...
Όμως το μυστικό, κοινό, σαν ψίθυρος πιο γρήγορα απ την άμαξα της
τρέχει κι απλώνεται στην πόλη.
Ο πάμπλουτος συμβίος της
ν’ αδυνατεί όσα και να σκορπίζει
απ τα πλούτη του, τα στόματα τους να στομώσει να μην μιλούν...
Εικόνες της κοινωνίας σου κι αυτές.

Με παραμύθια κι όνειρα μεγαλοπρέπειας
τρεφότανε τότε ετούτη η πόλη!

Λεμεσός μου λατρεμένη πόλη των άλλων εποχών
Στα υγρά ειδυλλιακά καλοκαιρινά σου δειλινά
ιστορίες ατέλειωτες για τέρατα και σημεία.
Και μνήμες που πληγώνουν.

Στης Λεμεσού τη πόλη υπάρχουνε όμως κι αθώοι
Μα αυτοί μετρούν τον θάνατο κι ο θάνατος είναι το μέτρο:
«memento mori»
διαλαλούσε ο αιθεροβάμων στοχαστής
που ερχότανε από άλλους κόσμους,
της ψυχροτάτης και φλεγματικής της γης της Εσπερίας
σ’ τούτη την πόλη την μικρή την αντιφατική
-καθόλου μεταφυσική- μα έξοχα ωραία!.

Λεμεσός μου πόλη αγαπημένη,
με τα ταξίδια του μυαλού μόνο σε μνήμες πάω.
Που κάποτε πονάν μα πάντοτε περήφανα σε νοσταλγίες με οδηγούν.
.

Σεπτέμβρης του 2007

Όπως την Άννα Κομνηνή

Τις νύχτες δίνω μάχες για να σε διώξω
από κει που βασιλεύουν
οι δίδυμοι γιοι της Ολυμπίας θεάς της Νύκτας,
ο Ύπνος κι ο Θάνατος

Κρεμάζω κουρτίνες από άλλες ζωές μη και σε ξεγελάσω.
Κόβω τ’ ονείρου τα φτερά μη και πετάξει πάλι
στον ύπνο μου απρόσκλητο να ρθει.
Γυρίζω ανάποδα το φως, βάφοντας το σκοτάδι χρώματα.

Οι πεισιθάνατες εμμονές σου
σε πιθυμιές ερωτικές και πάθους συνευρέσεις
με τρομάζουν.
Τον θάνατο σαν νεκρικό πουκάμισο αρνούμαι να φορέσω.
Αναπλάθω στη ματιά αμυδρές ελπίδες λύτρωσης.

Μάχομαι το έρεβος της νύχτας
εκεί που ανηλεώς σαδιστικά βασίλευες κι εσύ μαζί τους.
Λίγη ανάσα για να πάρω από τη βασανιστική παρουσία
μιας αγάπης γεμάτης μαύρη μοναξιά χωρίς διέξοδο.

Όπως την Άννα Κομνηνή που - κατά τον αλεξανδρινό-
με οδύνη “μέχρις οστέων και μυελών και μερισμού ψυχής”
καιγότανε σαν μόνη έμεινε,
έτσι κι εγώ τρέμω μη συνηθίσω τούτη τη μοναξιά.

Μα πως αλλιώς αφού η μοναξιά αλύπητα συντρίβει,
κι εσύ δίχως οίκτο επιμένεις να με τυραννάς;
«όλα εδώ πληρώνονται» να λες εσύ
κι εγώ « Ίλεως ίλεως γενού»!

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΙΤΟΥ ΚΟΛΩΤΑ

Ο Τίτος Κολώτας γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου την 1η Φεβρουαρίου 1944.

Αφού αποφοίτησε από το κλασσικό τμήμα του Λανιτείου Γυμνασίου Λεμεσού έκανε σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ως φοιτητής αναπτύσσει πλούσια συνδικαλιστική δράση και εκλέγεται Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κύπρου ( ΟΕΦΕΚ) που με έδρα την Αθήνα και παραρτήματα σε όλες τις χώρες που σπουδάζουν Κύπριοι, είναι η φοιτητική οργάνωση που εκπροσωπεί τους απανταχού Κύπριους φοιτητές .
Από το 1971 μέχρι το 1977 ζεί στο Παρίσι όπου σπουδάζει δραματική τέχνη και σκηνοθεσία θεάτρου και μαζί με τον μεγάλο έλληνα σκηνοθέτη και θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Σεβαστίκογλου δημιουργούν το γαλλικό θεατρικό συγκρότημα «ΠΡΑΞΙΣ» το οποίο δίνει τακτικές παραστάσεις στο θέατρο της CITE UNIVERSITAIRE INTERNATIONAL του Παρισιού και σε περιοδείες σε μεγάλα φεστιβάλ στη Γαλλία και αλλού ως επιχορηγούμενος από το υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας Θίασος.
Επιστρέφει στη Κύπρο όπου το 1979 δημιουργεί την γκαλερί-πολιτιστικό κέντρο ΠΟΛΥΤΟΠΟ. Παρουσιάζει στο κυπριακό κοινό αξιόλογους ελλαδίτες και κύπριους ζωγράφους όπως ο Γιάννης Γαΐτης, Σπυρόπουλος, Βασιλείου, Ζογγολόπουλος, Καραγιάν, Χαραλαμπίδης, Στας, Κόρπιτζ, Χατζηαδάμου και δεκάδες άλλους.
Στη συνέχεια μπαίνει στη δημοσιογραφία και την πολιτική (1981). Το 1985 ο αείμνηστος Σπύρος Κυπριανού του ζητά να αναλάβει το γραφείο τύπου και διαφώτισης του ΔΗΚΟ και το 1986 εκλέγεται ως Γενικός Οργανωτικός Γραμματέας του.
Αποχωρεί το 1989 από την ενεργό πολιτική και ασκεί και πάλιν επαγγελματικά την δημοσιογραφία. ως Διευθυντής ή Αρχισυντάκτης διαφόρων εφημερίδων και περιοδικών μεγάλης κυκλοφορίας της Κύπρου μεταξύ των οποίων το περιοδικό “Πανόραμα”, το TV Ραδιοπρόγραμμα» η «Χαραυγής της Δευτέρας» και ως Σύμβουλος Έκδοσης της καθημερινής «Χαραυγής». Διετέλεσε σύμβουλος της εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” συντάκτης της εφημερίδας “Ο Κήρυκας” και μόνιμος συνεργάτης της «Λεμεσού» του Φιλελευθέρου. Διατηρούσε για τέσσερα χρόνια μόνιμη στήλη στη σατιρική εφημερίδα "Ποντίκι"
Το 1988 διορίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (1988-1993). Ως πρόεδρος της Επιτροπής Προγραμμάτων του ΡΙΚ συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία του Γ’ Ραδιοφωνικού του Προγράμματος και του Δευτέρου Καναλιού τηλεόρασης.
Το 1994 επιστρέφει στη Λεμεσό και εργάζεται ως παραγωγός εκπομπών λόγου και αρχισυντάκτης ειδήσεων στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό «Κανάλι 6».
Σημερα διατηρεί μόνιμη εβδομαδιαία στήλημε κοινωνικοπολιτικά θέματα  και μόνιμη σελίδα με θεματα από την ιστορία της Λεμεσού στην εφημερίδα"Φωνή της Λεμεσού".
Διετέλεσε ανεξάρτητος Δημοτικός Σύμβουλος Λεμεσού για δεκα χρόνια από το 1996 μέχρι το 2006 με την Ανεξάρτητη Κήνηση Πολιτών Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ και προέδρευε της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Θεμάτων του Δήμου. Ως Δημοτικός Σύμβουλος, ανάμεσα σε άλλα, με δική του εισήγηση που γίνεται ομόφωνα αποδεκτή από το Δημοτικό Συμβούλιο, αποφασίζεται όπως η Λεμεσός διεκδικήσει τη δημιουργία στη πόλη μας πανεπιστημίου, απόφαση που οδήγησε στη δημιουργία του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου. Με δική του επίσης εισήγηση δημιουργείται το Μουσείο, Αρχείο και Κέντρο Μελετών της Ιστορίας της Λεμεσού και ο Δήμος διεκδικεί και επιτυγχάνει την απόκτηση της οικίας επάρχου για να το στεγάσει.
Μελετά , ερευνά συστηματικά και ετοιμάζει πολύτομη έκδοση της Ιστορίας της Λεμεσού από την αρχαιότητα ως σήμερα.
Εχει εκδώσει το βιβλίο «Η Λεμεσός κατά τον 19ο αιώνα» και συγγράψει μαζί με την Αννα Μαραγκού, το βιβλίο «Λεμεσός η Παλιά Πολιτεία μέσα από τον φακό του φωτογράφου Εντουαρτ» που είναι μια πολυτελής έκδοση-λεύκωμα του Πολιτιστικού Τμήματος της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου.
Μαζί με την Αννα Μαραγκού παραγματοποιεί την έκδοση του βιβλίου του Δήμου Λεμεσού «Λεμεσός ταξίδι στους χρόνους μιας πόλης», με την ευκαιρία των εκδηλώσεων «Λεμεσός –Πάτρα Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα 2006».
Στις ίδιες εκδηλώσεις παρουσιάζει ένα ντοκυμαντερ πάνω στις πολλαπλες πτυχες (ψυχαγωγική, ιστορική, πολιτική, εθνική, κοινωνική , οικονομική κ.λ.π.) του λεμεσιανού καρναβαλιού του Θωμά Καλλή βασισμένο πάνω σε κείμενο Τίτου Κολώτα.
"Μνήμες στη Πέτρα" Εκδόσεις "Consulo" 2009. Φωτογραφικό Άλμπουμ με φωτογραφίες και ποίηση Τίτου Κολώτα αφιερωμένο στον Μάριο Τόκα και Πανίκο Μαυρέλλη.

Λεμεσός: Φωτογραφικό Λεύκωμα με φωτογραφίες του Άκη Κλεοβούλου και κείμενα του Τίτου Κολώτα Έκδοση της SCHOELLER HOLDINGS.
Επιμελήθηκε και εξεδωσε το βιβλίο "Αναφορά στο Δάσκαλο. Ανθολόγιο από τη ζωή και το έργο του Κωστή Κολώτα¨. Έκδοση ( 2011) του Δήμου Λεμεσού και του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Τράπεζας Κύπρου.
Το 2009 έγραφε, επιμελείτο  και παρουσίαζε την τηλεοπτική εκπομπή "Η Λεμεσος θυμάται",
Τον Ιούνιο του 2010 διορίστηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου.
Είναι Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος "Παττίχειο Αρχείο -Μουσείο-Κέντρο Μελετών" του Δήμου Λεμεσού, με Πρόεδρο τον Δήμαρχο λεμεσού.
Είναι παντρεμένος σε δεύτερο γάμο με την αρχιτέκτονα Μαρία Ανδρεοπούλου με την οποία έχει ένα γιο ηλικίας 21 χρόνων, τον Μιχάλη Ρωμανό.
Από τον πρώτο του γάμο με τη ψυχίατρο Λητώ Μαρκουλή έχει δύο παιδιά τον Ισίδωρο και τη Δάφνη .
Μιλά και γράφει πολύ καλά τα ελληνικά τα γαλλικά και τα αγγλικά.